Szanowni Państwo, Drodzy Klienci
Od czasu wprowadzenia nowych przepisów o świadczeniu wspierającym, działaliśmy bez wytchnienia, wspierając osoby potrzebujące w jego uzyskaniu. Był to dla nas czas wielkiego zaangażowania w Wasze sprawy.
Teraz nadszedł czas na zasłużony odpoczynek. Wykorzystujemy okres świąteczno-noworoczny na regenerację.
Informujemy, że do 9 stycznia Kancelaria jest nieczynna.
Wszystkich obecnych i przyszłych Klientów zapraszamy do kontaktu po wskazanej dacie. Z nową energią i przyjemnością zajmiemy się Państwa sprawami po naszym powrocie.
Życzymy Państwu spokojnych Świąt i pomyślności w Nowym Roku!
Copyright 2023. Wszelkie prawa zastrzeżone.
PRZECZYTAJ NAJNOWSZE
Czy pobyt w szpitalu wstrzymuje świadczenie wspierające?
Jest to jedna z częstszych obaw osób pobierających świadczenie wspierające oraz ich rodzin, ale nie znajduje ona potwierdzenia w przepisach ustawy. Sam fakt hospitalizacji, nawet dłuższej, nie oznacza utraty prawa do świadczenia i nie powinien być traktowany tak samo jak pobyt w placówce zapewniającej całodobową opiekę bytową.
To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie praktyczne. Świadczenie wspierające jest świadczeniem kierowanym bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnością, której potrzeba wsparcia została ustalona na odpowiednim poziomie punktowym. Ustawa określa warunki nabycia prawa do tego świadczenia oraz przypadki, w których świadczenie nie przysługuje. Wśród tych przypadków nie wymieniono pobytu w szpitalu.
Pobyt w szpitalu a świadczenie wspierające — najważniejsza zasada
Osoba pobierająca świadczenie wspierające może przebywać w szpitalu i nadal zachowuje prawo do wypłaty świadczenia. Hospitalizacja jest związana z leczeniem, diagnostyką, zabiegiem, rehabilitacją szpitalną albo innymi świadczeniami zdrowotnymi. Nie jest natomiast równoznaczna z umieszczeniem osoby w placówce, która przejmuje jej stałe utrzymanie i całodobową opiekę bytową w rozumieniu przepisów wskazanych w ustawie o świadczeniu wspierającym.
W praktyce oznacza to, że pobyt na oddziale szpitalnym nie przerywa prawa do świadczenia. Dotyczy to zarówno krótkiego pobytu, jak i dłuższej hospitalizacji. Ustawa nie przewiduje zasady, zgodnie z którą świadczenie wspierające byłoby zawieszane tylko dlatego, że osoba uprawniona czasowo przebywa w szpitalu.
Co wynika z ustawy o świadczeniu wspierającym?
Kluczowe znaczenie ma art. 5 ustawy o świadczeniu wspierającym. Przepis ten wskazuje sytuacje, w których świadczenie wspierające nie przysługuje. Ustawa wymienia między innymi umieszczenie w domu pomocy społecznej, rodzinnym domu pomocy, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, określonej placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, a także w zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich. W tym katalogu nie ma szpitala.
To nie jest przypadkowe pominięcie. Ustawodawca posłużył się konkretnym katalogiem placówek i sytuacji, w których świadczenie nie przysługuje. Jeżeli szpital nie został w tym katalogu wymieniony, nie ma podstaw do przyjmowania, że sama hospitalizacja powoduje utratę prawa do świadczenia wspierającego.
Warto podkreślić także cel świadczenia. Zgodnie z ustawą świadczenie wspierające ma służyć osobom z niepełnosprawnościami mającym potrzebę wsparcia i pomagać w częściowym pokrywaniu wydatków związanych z zaspokajaniem ich szczególnych potrzeb życiowych. Ustawa wiąże prawo do świadczenia z posiadaniem decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia od 70 do 100 punktów, a nie z tym, czy osoba w danym miesiącu czasowo korzysta z leczenia szpitalnego.
Dlaczego szpital nie jest traktowany tak samo jak DPS, ZOL albo ZPO?
Szpital jest przede wszystkim podmiotem leczniczym. Jego zadaniem jest udzielanie świadczeń zdrowotnych, czyli leczenie, diagnozowanie, prowadzenie zabiegów, terapii, opieki medycznej i czynności związanych ze stanem zdrowia pacjenta. Pobyt w szpitalu ma charakter medyczny, nawet jeżeli w praktyce pacjent otrzymuje tam również wyżywienie, łóżko i bieżącą opiekę personelu.
Inny jest charakter domu pomocy społecznej, rodzinnego domu pomocy, zakładu opiekuńczo-leczniczego czy zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego. Są to placówki, które w założeniu zapewniają osobie długoterminową lub stałą opiekę, pobyt i wsparcie bytowe. Właśnie dlatego ustawodawca odrębnie potraktował pobyt w takich placówkach. Chodzi o sytuacje, w których osoba zostaje umieszczona w instytucji przejmującej w istotnym zakresie codzienną, całodobową opiekę nad nią.
Szpital nie pełni takiej funkcji w rozumieniu art. 5 ustawy o świadczeniu wspierającym. Nawet jeżeli pobyt szpitalny trwa kilka tygodni, jego podstawowym celem pozostaje leczenie, a nie zapewnienie stałego miejsca życia, utrzymania i opieki socjalnej. Z tego powodu nie można automatycznie utożsamiać hospitalizacji z pobytem w placówce wskazanej w przepisie wyłączającym prawo do świadczenia.
Czy pobyt w szpitalu trzeba zgłaszać do ZUS?
Co do zasady, samego pobytu w szpitalu nie trzeba zgłaszać do ZUS jako okoliczności powodującej wstrzymanie świadczenia wspierającego. Skoro hospitalizacja nie jest wymieniona w przepisach jako przesłanka utraty prawa do świadczenia, nie ma podstaw, aby traktować ją jako zdarzenie wymagające zgłoszenia z powodu ryzyka zawieszenia wypłaty.
Inaczej należy ocenić sytuację, w której ZUS skieruje do osoby pobierającej świadczenie konkretne wezwanie do złożenia wyjaśnień. Ustawa przewiduje bowiem, że ZUS może wzywać do udzielenia informacji dotyczących okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia, a odmowa udzielenia wyjaśnień albo brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie może prowadzić do wstrzymania wypłaty.
W praktyce oznacza to, że pobyt w szpitalu sam w sobie nie wstrzymuje świadczenia, ale korespondencji z ZUS nie wolno ignorować. Jeżeli organ pyta o określone okoliczności, należy odpowiedzieć rzeczowo i w terminie. Jeżeli osoba przebywa w szpitalu i nie jest w stanie samodzielnie obsłużyć korespondencji elektronicznej, warto zadbać o pomoc osoby upoważnionej, pełnomocnika albo członka rodziny, aby nie powstał problem czysto formalny.
Kiedy świadczenie wspierające może faktycznie zostać wstrzymane albo nie przysługiwać?
Najważniejsze jest odróżnienie hospitalizacji od sytuacji wyraźnie wskazanych w ustawie. Świadczenie wspierające nie przysługuje wtedy, gdy osoba uprawniona została umieszczona w jednej z placówek wymienionych w art. 5 ustawy, czyli między innymi w domu pomocy społecznej, rodzinnym domu pomocy, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym albo placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej. Podobny skutek może dotyczyć umieszczenia w zakładzie karnym, areszcie śledczym, zakładzie poprawczym albo schronisku dla nieletnich. Ustawa przewiduje również ograniczenia związane z uprawnieniem do podobnego świadczenia za granicą albo pobieraniem za granicą świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką.
To są sytuacje odmienne od leczenia szpitalnego. Jeżeli osoba została przyjęta do szpitala z powodu choroby, zabiegu, pogorszenia stanu zdrowia, diagnostyki albo leczenia, nie oznacza to jeszcze umieszczenia jej w placówce z art. 5 ustawy. Właśnie dlatego nie należy wyciągać pochopnego wniosku, że każdy pobyt poza domem powoduje problem z dalszą wypłatą świadczenia.
Czy długi pobyt w szpitalu zmienia ocenę?
Długość hospitalizacji sama w sobie nie przesądza o utracie prawa do świadczenia wspierającego. Decydujące jest nie to, ile dni osoba przebywa poza domem, lecz jaki jest charakter placówki i podstawa pobytu. Jeżeli nadal jest to pobyt szpitalny, związany z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, nie mieści się on w katalogu wyłączeń z art. 5 ustawy.
Oczywiście w praktyce mogą wystąpić sytuacje graniczne, na przykład gdy po leczeniu szpitalnym osoba zostaje przeniesiona do zakładu opiekuńczo-leczniczego albo zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego. Wtedy sytuacja prawna zmienia się zasadniczo, ponieważ ZOL i ZPO są już wprost wymienione w ustawie jako placówki, których dotyczy wyłączenie prawa do świadczenia. Dlatego zawsze trzeba odróżniać pobyt na oddziale szpitalnym od późniejszego umieszczenia w placówce opiekuńczo-leczniczej lub pielęgnacyjno-opiekuńczej.
Praktyczny wniosek dla osoby pobierającej świadczenie wspierające
Osoba pobierająca świadczenie wspierające, która trafia do szpitala, nie powinna zakładać, że utraci świadczenie albo że ZUS automatycznie wstrzyma wypłatę. Pobyt w szpitalu nie jest przesłanką wyłączenia prawa do świadczenia wspierającego. Nie jest też tym samym, co umieszczenie w domu pomocy społecznej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym lub innej placówce całodobowej opieki wskazanej w ustawie.
Najrozsądniejsze podejście jest proste. W czasie hospitalizacji należy skupić się na leczeniu, zadbać o bieżący dostęp do korespondencji z ZUS i reagować tylko wtedy, gdy organ skieruje konkretne wezwanie albo gdy sytuacja faktycznie zmieni się z pobytu szpitalnego na pobyt w placówce wymienionej w art. 5 ustawy. Sam szpital nie powoduje wstrzymania świadczenia wspierającego.
Podsumowanie
Pobyt w szpitalu nie wstrzymuje świadczenia wspierającego. Wynika to bezpośrednio z konstrukcji ustawy, która zawiera zamknięty katalog sytuacji wyłączających prawo do świadczenia i nie wymienia w nim hospitalizacji. Szpital jest miejscem udzielania świadczeń zdrowotnych, a nie placówką stałej opieki bytowej w rozumieniu przepisów o świadczeniu wspierającym.
Osoba uprawniona do świadczenia może więc korzystać z leczenia szpitalnego bez obawy, że samo przyjęcie do szpitala spowoduje utratę świadczenia. Problem może pojawić się dopiero wtedy, gdy dojdzie do umieszczenia w jednej z placówek wskazanych w ustawie albo gdy osoba pobierająca świadczenie nie odpowie na wezwanie ZUS dotyczące okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia. W zwykłej sytuacji hospitalizacji świadczenie powinno być wypłacane nadal.